Scope 1, 2 en 3: wat is het verschil?

Het GHG Protocol

Het GHG Protocol verdeelt de carbon footprint van een organisatie in drie scopes: Scope 1 (directe uitstoot door gas en brandstof), Scope 2 (indirecte uitstoot door ingekochte energie) en Scope 3 (overige ketenuitstoot). Deze indeling is de internationale standaard voor ESG-rapportage en wordt door vrijwel alle klimaatregelgeving vereist.

Het Greenhouse Gas Protocol (GHG Protocol) is de internationale standaard voor het meten van broeikasgasemissies. Het verdeelt uitstoot in drie categorieen, de zogenaamde "scopes".

Scope 1: directe uitstoot

Dit is uitstoot die je bedrijf zelf veroorzaakt door het verbranden van fossiele brandstoffen.

Voorbeelden:

• Aardgas voor verwarming van je kantoor of werkplaats
• Diesel of benzine voor je bedrijfsbussen
• LPG voor heftrucks in het magazijn

Scope 2: indirecte uitstoot door energie

Dit is uitstoot die ontstaat bij de opwekking van energie die je bedrijf inkoopt.

Voorbeelden:

• Elektriciteit van het net (tenzij je bewezen groene stroom hebt)
• Stadsverwarming / warmtenet

Bij groene stroom met Garanties van Oorsprong (GvO) is de Scope 2 uitstoot veel lager, maar niet nul (er blijft een kleine factor voor transmissieverliezen).

Scope 3: overige indirecte uitstoot

Dit is alle uitstoot in je waardeketen die niet onder Scope 1 of 2 valt.

Voorbeelden:

• Woon-werkverkeer van je medewerkers
• Zakelijke reizen (vluchten, trein)
• Afvalverwerking
• Ingekochte materialen en diensten
• Transport van producten

Scope 3 is vaak de grootste bron van uitstoot, maar ook de moeilijkste om nauwkeurig te meten. De onzekerheidsmarge is groter dan bij Scope 1 en 2.

Welke scopes moet ik rapporteren?

Scope 1 en 2 zijn de basis. Als je net begint met CO2-rapportage, start daar. Scope 3 is een waardevolle toevoeging, maar de data is minder exact.

CO2Track berekent alle drie de scopes. Bij Scope 3 geeft de tool een lagere betrouwbaarheidsscore (70% vs 85%) om de hogere onzekerheid te weerspiegelen.